Mijn werk-mijn leefwijze
Afgelopen weekend stond ik in de Telegraaf in de rubriek “Mijn Hobby”. Leuk om te doen en mooi om een inkijkje te geven in iets wat voor mij al mijn
hele leven onderdeel is: jagen.
Maar eerlijk is eerlijk: zo’n rubriek is te kort om echt te laten zien wat jagen is. En dat zie je meteen terug. De reacties komen weer op gang. Vaak voorspelbaar, soms fel, en zelden gebaseerd op wat er daadwerkelijk bij komt kijken.
Want jagen is geen hobby. Het is rentmeesterschap en een grote verantwoordelijkheid. Het betekent vroeg opstaan, uren in het veld, observeren, tellen en bijhouden. Het betekent dagelijks aanwezig zijn in het gebied: monitoren wat er gebeurt, signaleren waar het mis dreigt te gaan, registreren en melden. Dat werk is essentieel, want zonder die kennis is er geen verantwoord beheer mogelijk.
Wij zijn geen toeschouwers, maar onderdeel van het beheer
Het betekent samenwerken met boeren, terreinbeheerders en andere betrokkenen. Het betekent keuzes maken, soms moeilijke keuzes, in het belang van balans, veiligheid en natuurbeheer. Het vraagt kennis. Van dieren, gedrag, seizoenen en regelgeving. Maar bovenal vraagt het respect. Voor het dier, voor het gebied en voor het vak.
Wat je in zo’n artikel niet leest, is dat jacht onderdeel is van actief natuurbeheer. Dat het gaat om het volgen van populaties, het voorkomen van schade en het bewaken van een evenwicht dat er in Nederland allang niet meer vanzelf is.
Ik ben ermee opgegroeid. Mijn grootvader, mijn oom en mijn vader jaagden. Wat ik daar leerde, was geen hobby, maar een manier van leven: kijken, begrijpen en verantwoordelijkheid nemen.
Dat draag ik nog elke dag met mij mee.
Het is makkelijk om vanaf de zijlijn te roepen. Maar de werkelijkheid ligt in het veld. En die werkelijkheid is complexer, eerlijker en minder zwart-wit dan het debat doet vermoeden.
Voor mij blijft het simpel
Namelijk: zorgen voor wat je lief is, vraagt om verantwoordelijkheid nemen. En dat is precies wat rentmeesterschap voor mij betekent.
