Zeldzame stem
In een tijd waarin natuurbeleid vooral lijkt te bestaan uit ideologische slogans, stikstofkaarten en boerenhaat, is Heidi Looy uit Reeuwijk een verademing. Ze jaagt, beheert natuur met haar blote handen, zit in de Provinciale Staten voor de BBB en krijgt daarvoor doodsbedreigingen. Dat laatste zegt eigenlijk al genoeg over de staat van het publieke debat in Nederland.
Achtergrond
Looy groeide op tussen boeren en jagers. Ze leerde van haar vader en grootvader dat je de natuur niet “redt” door er vanaf te blijven, maar door er actief in te zijn. Ze snoeit, plaatst eendenkorven, laat schapen grazen en beheerst ganzenpopulaties die anders hele weilanden kaalvreten. Haar stichting Natuurlijkheidi is geen praatclub, maar een doe-stichting. Dat is precies wat er ontbreekt in het Nederlandse natuurdebat: mensen die ’s ochtends vroeg in het veld staan in plaats van achter een bureau in Den Haag PowerPoint-presentaties te maken over “biodiversiteit”.
Wat Heidi Looy zo sterk maakt, is haar weigering om mee te gaan in de valse tegenstelling tussen “natuur” en “boeren”. Ze weet uit eigen ervaring dat goed boeren en goed natuurbeheer hand in hand gaan. Jagen is voor haar geen hobby van machomannen met geweren, maar een noodzakelijk instrument voor populatiebeheer. Wie de reeën, ganzen en andere soorten écht een goed leven gunt, moet bereid zijn om af en toe te oogsten. Anders krijg je overpopulatie, ziekten en schade aan gewassen – precies wat we nu overal zien.
Doodsbedreigingen
Dat ze hiervoor doodsbedreigingen ontvangt – inclusief een foto van haar gezicht in een vizier – is schandalig. Het laat zien hoe ver de verzieking is gegaan. Een vrouw die letterlijk haar handen uit de mouwen steekt voor het landschap waar ze van houdt, wordt bedreigd door mensen die waarschijnlijk nog nooit een schep in de grond hebben gezet. In plaats van haar te beveiligen, lijkt de overheid vooral druk bezig met het verder opjagen van boeren en jagers. De omgekeerde wereld.
Groene Hart
Nederland heeft meer Heidi Looy’s nodig. Mensen die niet meegaan in de religie van “natuur zonder mens”, maar die begrijpen dat ons cultuurlandschap juist door eeuwenlang menselijk ingrijpen zo waardevol is geworden. Het Groene Hart redden we niet met meer regels en subsidies voor wildernis, maar met praktisch beheer, ruimte voor boeren en jagers die hun verantwoordelijkheid nemen.
Heidi Looy is geen extremiste. Ze is een realist. In een land vol met ideologen is dat tegenwoordig bijna revolutionair. Dat ze daarvoor bedreigd wordt, zegt meer over haar tegenstanders dan over haar.
Steun!
Wie echt van de Reeuwijkse Plassen en het Nederlandse platteland houdt, zou haar werk moeten steunen in plaats van intimideren. Want natuurbeheer zonder kennis, ervaring en lef is geen behoud – het is verwaarlozing met een groen jasje aan.
Heidi Looy doet het goede werk. Het minste wat we kunnen doen is haar laten werken zonder over haar schouder te hoeven kijken.
